Jezus Chrystus jest moim…. Nauczycielem. Oczywiście, jednak czy to jest najlepsze określenie? Powiedzmy sobie szczerze: jakie skojarzenia nasuwają się na myśl ze słowem nauczyciel?

W tym roku 19 października przypadała 25 rocznica męczeńskiej śmierci księdza Jerzego Popiełuszki. Korzystając z tej okazji przypomnę jego życie oraz proces beatyfikacyjny.

Ksiądz Jerzy Popiełuszko urodził się 14 września 1947 r. we wsi Okopy koło Suchowoli na Podlasiu. Rodzice Marianna i Władysław prowadzili gospodarstwo rolne. Od dzieciństwa był ministrantem. Ks. Jerzy od 1961 r. uczył się w liceum w Suchowoli. Na balu maturalnym poinformował wszystkich o tym, że wstąpi do Wyższego Seminarium Duchownego, co nastąpiło w 1965 r. W czasie drugiego roku studiów został wcielony do wojska. Swoją służbę wojskową odbył w specjalnej jednostce dla kleryków w Bartoszycach. Przez 2 lata służby próbowano skłonić młodych kleryków do rezygnacji z seminarium, jednak kleryk-żołnierz Jerzy Popiełuszko wyróżniał się wielką odwagą w obronie swoich przekonań. Po odbytej służbie bardzo ciężko zachorował.

Urodził się dnia 8 maja 1786 roku w wiejskiej rodzinie we Francji. Rodzice jego nie mieli żadnego wykształcenia, ale byli rozmodleni i pobożni. W wieku czterech lat mały Janek Vianney, przyszły proboszcz, otrzymał drewnianą figurkę Matki Boskiej i nie rozstawał się z nią nigdy. Często w ciągu dnia z szacunkiem i w skupieniu odmawiał przed nią wszystkie modlitwy, jakie znał. Kiedy miał sześć lat "wygłosił" swoje pierwsze kazanie na krześle w kuchni, o tym, że Pana Jezusa trzeba kochać z całego serca, że trzeba zawsze słuchać mamusi, że nie wolno popełniać grzechów. Jako dziesięciolatek wiedział już, że chce być księdzem. Bardzo często modlił się i odmawiał różaniec. Zachęcał też do modlitw inne dzieci i wygłaszał im kolejne kazania. Dzień pierwszej Komunii św. przeżył bardzo głęboko. Najdłużej z wszystkich dzieci modlił się gorąco i w poczuciu ogromnego szczęścia. Modlił się nieustannie i rozczytywał się w Piśmie św. Posiadał głębokie pragnienie wejścia na drogę kapłaństwa. Ciągle słyszał wzywający głos Pana.

„Odpoczynek i turystyka pozwala doświadczyć wolności od spraw materialnych, uświadomić sobie, że praca jest w życiu człowieka środkiem a nie celem”

Jan Paweł II

30 lat temu 2 czerwca papież Jan Paweł II po raz pierwszy odwiedził swój kraj ojczysty jako głowa Kościoła katolickiego. Papież potrafił przemieniać zatwardziałe serca, rozwiązywać problemy, starał się każdemu pomagać. Jednakże problem komunizmu i żelaznego terroru na terenie bloku wschodniego w tym czasie nadal sprawiał wiele problemów. Prawa człowieka nieustannie były łamane, a Kościół był uważany za największego wroga. Propozycja pielgrzymki Pawła VI w 1966 na tysiąclecie chrześcijaństwa w Polsce została odrzucona przez pierwszego sekretarza PZPR Władysława Gomułkę. W  roku 1979 papieżem był Polak, a przywódcą komunistów w Polsce Edward Gierek, który starał się otworzyć kraj na Zachód. W naszym kraju stan gospodarczy był fatalny, podobnie jak nastroje społeczeństwa. Gdyby nie było zgody na przyjazd następcy św. Piotra niezadowolenie obywateli narastałoby. Ojciec Święty pragnął poświecić rodzinną ziemię 8 maja – w święto św. Stanisława. Jednakże kontrowersyjna postać św. Stanisława dla komunistów była powodem przeniesienia terminu wizyty. Jednak przyniosło to korzyści związane z wydłużeniem pielgrzymki pod względem czasu i miejscowości, które zostały odwiedzone. Podczas pierwszej pielgrzymki do Polski Jan Paweł II odwiedził 8 miejscowości: Warszawę, Gniezno, Częstochowę, Kraków, Kalwarię Zebrzydowską, Wadowice , Oświęcim i Nowy Targ.