<< Galeria >>

Dzień jedenasty 31 lipca 2010

Mamusiu...jesteśmy...

Nadszedł upragniony dzień 31 lipca. Ostatni dzień naszej wędrówki. Dzień, w którym widok Jasnej Góry przestanie być jedynie marzeniem, a stanie się faktem. O 6 rano obudziły nas znów krople deszczu uderzające o szybę. Jednak nie wpłynęły one na nastrój pątników, którzy jeszcze radośniej niż zwykle w pospiechu pakowali rzeczy, żeby wyruszyć w drogę. W powietrzu wyczuwało się jeszcze radosniejszą atmosferę niż zwykle. Ubrani w jednakowe koszulki z wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej wyruszyliśmy. Ostatni postój jak zwykle miał miejsce w ogrodzie Sióstr Zakonnych w Kamyku. Tam tradycyjnie już nastąpiło pożegnanie grup. Przewodnicy dziękowali swoim pątnikom, Kierownik Pielgrzymki podziękował wszystkim służbom pielgrzymkowym. Radosna atmosfera rosła z minuty na minutę. Ostatnie 6 km i stanęliśmy na Wałach Jasnogórskich. Kolejno powitane zostały wszystkie grupy pielgrzymkowe . Czekaliśmy na początek eucharystii. Punktualnie o 12.00 rozpoczęła sie msza święta, której przewodniczył ordynariusz Diecezji Bydgoskiej ks. biskup Jan Tyrawa. W kilku słowach podsumował jak wygląda trud pielgrzymowania, jego idea. Wspominał, iż po takim doświadczeniu człowiek staje się lepszy, uczy pokory, uczy obcowania z bliźnimi. Myślę, że każdemu zakręciła się w oku łza. Flagi pielgrzymkowe powiewały, hymn zabrzmial doniośle odśpiewany pełną piersią... Nasze ostatnie oficjalne chwile razem. Opuściliśmy Katedrę smutni. Mimo, iż od 11 dni czekaliśmy na ten moment, teraz wielkim krokami zbliżało się pożegnanie. Około godziny 18.00 część pielgrzymów spotkała się ponownie na Drodze Krzyżowej. Poprowadziła ją nawet bydgoska Grupa Zielono - Żółta, a na wałach wciąż można było dostrzec chusty naszych pielgrzymów. Około 21 na Apelu Jasnogórskim zostali już tylko nieliczni. Większość rozjechala się do swoich domów. Wraz z tymi, którzy pozostali odmówiliśmy dziesiątkę różańca, odśpiewaliśmy Apel Jasnogórski i dziękując sobie za ostatnie 11 dni rozeszliśmy się.
Jaka była VI Diecezjalna Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę? Jak zwykle przepełniona emocjami. Radość obcowania z innymi przeplatała się z bólem zmęczenia. Modlitwa łączyła się ze śpiewem. Złość obracała w uśmiech. Obcy ludzie stawali się braćmi i siostrami, przyjaciółmi. Każdy, kto z nami pielgrzymował czuł, że uczestniczył w czymś wyjątkowym, że był świadkiem miłości... Dziś pozostało nam już odliczanie do kolejnej wędrówki. Należy sobie życzyć, abyśmy w przyszłym roku spotkali się w równie cudownej atmosferze. I w tym miejscu - Kochany Bracie i Kochana Siostro - mogę mieć tylko nadzieję, iż wasze "pielgrzymkowe baterie" zostały naładowane na tyle skutecznie, że wystarczy nam sił, aby przeczekać ten rok i znów spotkać w bydgoskiej Katedrze 21 lipca i wyruszyć w drogę.

Z pielgrzymkowym pozdrowieniem. Iza.